Komşuluk ilişkileri...

Başlıktanda anlayacağınız üzere bu ilişkilerden muzdaribim.

Beceremiyorum,iyi bir komşu olacağım diye mesela dedikodu yapamıyorum,

yanımda yapılmasına izin vermiyorum,mıç mıç olamıyorum,klasik kadın muhabbetlerine katılmıyorum.

Sabah akşam birlikte vakit geçiremiyorum...Onlarla birlikte ilk önce spor yapıp eve gelip bir dünya kahvaltı yapamıyorum...

Hem ben falda bilmem,kime ne diyeceğim ne sallayacağım...

Tüm bunları yapamadığım için koskoca binada 1 tanecik bile komşum yok :)

Yapayalnızım...Bina hoşlanmadığım tiplerle dolu.

Kasaba gibi...çok kalabalık bir blokta yaşıyorumçHay!yaşamaz olaydım!

Sevemedim şu komşuluk ilişkilerini,her yer dedikodu kokuyor

herkes birbirinin ardından konuşuyor yüzüne gülüyor ,görseniz kırk yıllık dost misaliler.

Peki ya ben ben nasıl olucam...benim durumum ne olacak?

30 dairenin içinde bir kişi bile bana uymazmı,yok uymuyor kardeşim hiçbiri dengim değil.

Tek muhattap olduğum kapıcımız :) oda olmasa neyapardım bilemiyorum.

az önce kapımın önüne atılmış olan karpuz kabuklarını topladıgım gibi fırlattım,
,neden niçin yapıyorlar bilemiyorum ama anlasılan benden hoşlanmıyorlar ve inadıma yapıyorlar.

Daha bunun gibi niceleri aslında yasadıklarım,

İNSANLARLA birlikte yaşamayı yeğlerdim ama maalesef olmadı,

adını koyamadıklarımla aynı binada yasamak oldukça güç...

Çok sevdiğim bir şiir...

Yollarimiz burada ayriliyor
Artik birbirimize iki yabanciyiz
Her ne kadar aci olsa, ne kadar guc olsa
Her seyi evet her seyi unutmaliyiz


Her kaderin tesellisi bulunur, uzulme
Insan ne kadar sevse unutabilir
Mevsimler, gelir gecer, yillar gecer
Sen de unutursun bir gun gelir


Hic yasamamiscasina, hic sevmemiscesine
Unutursun o gunlerimizi, gecelerimizi
O gunlerce gecelerce sevismelerimizi


Her seyi evet her seyi unutabilirsin
Hatta butun yazdiklarimi satir satir
Kalirsa, icinde bir derin sizi kalir


UMIT YASAR OGUZCAN

Yeni Bloguma merhaba :)

Selam olsun tüm blogcu dostlara....

Henüz izleyicisi,takipcisi olmayan bi haber bloğuma merhaba.

Madem teknoloji devrindeyiz kağıda kaleme sarılıp yazmayı unuttuk,

mektupların yerine mailler geldi,telefonların yerine sosyal paylaşım siteleri geldi,

ee benimde günlüğümün aylığımın yıllığımın yerine neden bir Blog sayfası gelmesin.

Öyle ya eskiden günlüklerimiz yazdıklarımız çizdiklerimiz saklıydı büyük bir sırdı hatta,

sayfanın baş kısmına LÜTFEN OKUMAYIN ÖZELDİR diye yazılır okunmayacağını umardık.

Düşünceler kısıtlıydı,özgürleşememiş kalemlerle yazıldı birçok kagıtlar...

Şimdi düşüncelerimi kalemimi özgür bırakma zamanı,

''içindeki sesleri serbest bırak'' diyordu kelebek dostum arkadaşım...

Onun bu sözü beni heveslendirdi ...

Kahvemi yaptım,sigaramı yaktım bloguma isim koydum

... ve start yazmaya başladım.

Derin sızılar...Düşünceler!

Kimi zaman saçmalayacağım,ki mi zaman küfür edeceğim,kimi zaman sevineceğim

kim bilir neler neler yazıp çizeceğim...

Kendime hoşgeldin diyorum

-Hoşbuldum. :)